Er waren eens, midden in een zacht, groen bos, drie kleine biggetjes. Ze hadden krulstaartjes, roze snuitjes en oren die alle kanten op wiebelden. Ze woonden bij hun moeder, maar het huisje werd veel te klein voor drie biggen die steeds groter werden. Op een zonnige ochtend veegde Mama Big haar handen af aan haar schort en zei: "Mijn lieve schatjes, jullie zijn nu groot genoeg om de wijde wereld in te trekken. Jullie moeten je eigen huis bouwen. Maar onthoud: wat je ook doet, doe het zo goed als je kunt, want ergens in de wereld loopt een Grote Boze Wolf rond." De drie biggetjes gaven hun moeder een kus en zeiden gedag. Ze knoopten wat lekkers in hun zakdoek en trippelden het stoffige pad af, terwijl ze een vrolijk liedje zongen. Ze voelden zich dapper en opgewonden. Maar hoe dieper ze het bos in liepen, hoe hoger de bomen en hoe langer de schaduwen werden. Plotseling klonk er een luid gekraak achter hen. KRAK! De drie biggetjes stonden als aan de grond genageld.

De biggetjes keken om zich heen, maar ze zagen niets. "Het was vast de wind," zei het eerste biggetje. Hij was een beetje lui en wilde zijn huis snel bouwen zodat hij kon spelen. Net op dat moment kwam er een man voorbij met een grote bos goudgeel stro. "Meneer," vroeg het eerste biggetje, "mag ik dat stro misschien hebben om een huis van te bouwen?" De man vond het goed, en het biggetje ging aan het werk. Hij stapelde het stro op elkaar — ritsel, ratsel, knisper. Het was niet erg stevig, maar het was wel in een uurtje klaar! Het eerste biggetje danste een vreugdedansje en ging naar binnen om een dutje te doen op zijn zachte strovloer. Hij deed net zijn ogen dicht toen hij buiten een geluid hoorde. Het was geen vogel. Het was geen konijntje. Het was het geluid van zware, bonkende voetstappen. Bonk. Bonk. Bonk. Toen werd er op de deur geklopt en klonk er een lage, schorre stem. Klop-klop-klop. "Biggetje, biggetje, laat me binnen!"

Het biggetje gluurde door een spleetje in het stro. Het was de Wolf! Hij had grote gele ogen, scherpe witte tanden en hij zag er heel hongerig uit. "Nee, nee, bij de haren van mijn kinneke-kin!" piepte het biggetje. "Ik laat je niet binnen!" De wolf grijnsde met al zijn tanden bloot. "Dan zal ik blazen en ik zal proesten, tot ik je huisje omver heb geblazen!" De wolf haalde diep adem. Hij zoog zoveel lucht naar binnen dat zijn borstkas opzwol als een reusachtige ballon. De bomen zwiepten heen en weer en de blaadjes dwarrelden om zijn poten. Het biggetje verstopte zich trillend onder zijn stoel. De wolf boog voorover, klaar om al die lucht los te laten.

WIEUW! De wolf blies een machtige windvlaag! Het huisje van stro maakte geen schijn van kans. De goudgele sprieten vlogen alle kanten op — de bomen in, de lucht in en over de hele grond. Het huis was weg! Het biggetje piepte en zette het op een rennen op zijn vier kleine pootjes. "Help! Help!" riep hij. Hij rende zo snel als de wind, met zijn oren flapperend achter zich aan. De Grote Boze Wolf likte zijn lippen af en rende achter hem aan. Zijn grote poten stampten op de zandweg. Het biggetje hoorde de wolf steeds dichterbij komen. Hij kon de hete adem van de wolf bijna op zijn krulstaart voelen! Vlak voor hem zag het biggetje zijn broer staan bij een nieuw huis van takken. Hij was nog maar een paar stappen verwijderd!

Het tweede biggetje had zijn huis gebouwd van takken die hij van de houthakker had gekregen. Het was iets sterker dan stro, vol met twijgjes en takken die in elkaar waren gevlochten. Hij zag zijn broer rennen en opende snel de deur. Het eerste biggetje dook naar binnen, en PATS! Ze deden de deur net op tijd op slot. "Veilig!" hijgde het eerste biggetje. "Geen zorgen," zei het tweede biggetje. "Mijn huis van takken is stevig." Maar buiten werd het stil in het bos. De vogels stopten met zingen. De twee biggetjes kropen dicht tegen elkaar aan in de hoek. Toen verscheen de schaduw van twee puntige oren op het rolgordijn. "Biggetjes, biggetjes, laat me binnen!" gromde de stem, harder dan eerst. "Nee, nee! Bij de haren van onze kinneke-kinnen!" riepen de broers tegelijk. De wolf gromde. "Dan zal ik blazen en ik zal proesten, tot ik je huisje omver heb geblazen!" Het huis van takken kraakte en kreunde. De wolf maakte zich klaar om harder te blazen dan hij ooit had gedaan.

De wolf blies. Hij proestte. En toen—BRUL! Hij blies met de kracht van een storm! De takken rammelden en schudden. Knak! Kraak! Pats! De houten muren begonnen te buigen. Het dak werd zo van het huis afgetild! Met een vreselijke klap stortte het huis van takken in tot een stapel brandhout. De twee biggetjes krabbelden uit het puin. Ze zaten onder het stof, maar ze stopten niet om het af te schudden. Ze renden! Ze renden naar de heuvel waar hun derde broer woonde. De wolf was nu woedend. Hij was erg hongerig en heel chagrijnig. Hij sprintte achter ze aan en klapperde met zijn kaken. Knip, knap, knip! De biggetjes zagen een prachtig rood huis voor zich. Het zag er heel stevig uit. De deur was gemaakt van zwaar eikenhout. Ze haastten zich erheen, maar hun pootjes werden moe. De wolf zat hen op de hielen!

Het derde biggetje was de slimste en hardst werkende van allemaal. Hij was dagen bezig geweest met het metselen van zware, rode bakstenen met plakkerig cement. Hij hoorde het lawaai en gooide zijn zware eikenhouten deur open. Zijn twee broers rolden naar binnen, hijgend en puffend. KLENG! Het derde biggetje deed de deur op de grendel en draaide hem op slot met een grote ijzeren sleutel. "Hier zijn jullie veilig," zei het derde biggetje kalm. Hij pookte een knapperend vuur op in de open haard. Buiten bonsde de wolf op de zware deur. BONK! BONK! BONK! "Biggetjes, biggetjes, laat me binnen!" brulde hij. "Nee, nee! Bij de haren van onze kinneke-kinnen!" schreeuwden de drie biggetjes. De wolf lachte. "Dan zal ik blazen en ik zal proesten, tot ik je huisje omver heb geblazen!" Hij haalde dieper adem dan ooit tevoren. Zijn gezicht werd paars. Hij blies tot het gras plat lag en de bomen krom bogen. De wind beukte tegen het huis—WIEUW!

Het huis van bakstenen bewoog niet. Het trilde niet eens! De wolf blies opnieuw. En hij proestte opnieuw. Hij blies tot hij helemaal geen lucht meer over had. Hij viel op het gras, piepend en hoestend. Het huis van bakstenen stond fier en sterk tegen de blauwe lucht. De wolf besefte dat hij dit huis niet kon omblazen. Hij was woedend! Hij ijsbeerde heen en weer, terwijl hij in zichzelf gromde. Hij keek naar de sterke muren. Hij keek naar de deur die op slot zat. Toen keek hij omhoog. Hij zag de schoorsteen op het dak. Die was breed en open. Een slinkse glimlach verscheen op het gezicht van de wolf. "Als ik niet naar binnen kan blazen," fluisterde hij, "dan kom ik wel van boven." Hij begon tegen de zijkant van het huis op te klimmen en zette zijn klauwen in de bakstenen. Krits, krats, krits, krats. Binnen hoorden de biggetjes het krassende geluid op het dak. Ze keken naar de open haard. Ze keken naar elkaar.

"Hij zit op het dak!" fluisterde het eerste biggetje. "Hij komt door de schoorsteen naar beneden!" riep het tweede biggetje. Maar het derde biggetje glimlachte alleen maar. "Snel," zei hij, "haal het deksel van de grote kookpot!" Er hing een reusachtige ijzeren pot in de open haard, precies onder de opening van de schoorsteen. Het water erin was gloeiend heet en borrelde. De drie biggetjes haalden het zware deksel eraf en wachtten. Boven op het dak likte de wolf zijn lippen af. "Hier kom ik, biggetjes!" schreeuwde hij. Hij zwaaide zijn poten in de donkere schoorsteen en liet zich gaan. Joehoe! Hij gleed door de donkere pijp, steeds sneller en sneller! Hij dacht dat hij zo op een heerlijk maaltje zou glijden. Maar hij gleed niet naar de vloer. Hij gleed recht op de borrelende, kokende pot met water af!

PLONS! De wolf viel pardoes in het kokende water! "AUWIE!" jankte hij. Hij schoot als een raket uit de pot, vloog terug de schoorsteen uit en tuimelde van het dak. Hij rende het bos in, terwijl hij zijn verbrande staart vasthield en de hele weg naar huis jankte. Hij is nooit, maar dan ook nooit meer teruggekomen om de drie biggetjes lastig te vallen. De drie broers dansten door de kamer, zingend en lachend. De twee broertjes hadden hun lesje geleerd: hard werken wordt beloond. Ze woonden allemaal gelukkig en veilig samen in het stevige huis van bakstenen, en ze leefden nog lang en gelukkig. Einde.